Interpolacja

Interpolacja wykorzystywana jest w wielu dziedzinach. W grafice komputerowej jest to proces mający na celu utworzenie nowego, wcześniej nieistniejącego piksela na podstawie pikseli sąsiadujących z pikselem tworzonym tak, aby był on jak najlepiej dopasowany optycznie do przetwarzanego obrazu. Interpolację wykorzystuje się przy resamplingu czyli zmianie liczby pikseli mapy bitowej bądź przy uzupełnianiu i korygowaniu obrazów.

Interpolacja dokonywana jest kilkoma metodami w zależności od efektu jaki chcemy uzyskać oraz mocy obliczeniowej komputera. W najprostszej metodzie, przy powiększaniu kopiowany jest sąsiedni piksel natomiast przy pomniejszaniu część pikseli jest pomijana. Metoda ta wymaga niskiej mocy obliczeniowej, ale niestety daje też (przy dużych powiększeniach) wyraźne krawędzie pól pikseli (pikseloza). W metodach pośrednich przy powiększeniu tworzony piksel jest wypadkową pikseli sąsiednich (2 lub 4) a przy pomniejszaniu grupa pikseli zamieniana jest na piksel wypadkowy. W metodach najbardziej zaawansowanych piksel tworzony jest na podstawie wszystkich 8 sąsiadujących pikseli co daje najlepsze efekty wizualne (krawędzie są naturalnie, łagodnie rozmyte, a obraz po transformacji najbardziej wśród tych trzech metod przypomina obraz początkowy) ale wymaga zwiększonej wydajności komputera. Metoda ostatnia zwana bicubic jest wykorzystywana domyślnie w programach graficznych.

Zjawisko interpolacji wykorzystywane jest również w urządzenia drukujących i skanujących. Dlatego też warto sprawdzić jaka jest rzeczywista rozdzielczość naszego urządzenia (szczególnie przy skanowaniu). Skanowanie w rozdzielczości interpolowanej powoduje wstawienie do obrazu pikseli, które faktycznie nie istnieją przez co może pogorszyć jakość uzyskanego obrazu (w wielkim przybliżeniu to tak jak robienie zdjęć z wykorzystaniem zoom’u optycznego i cyfrowego – w drugim przypadku jakość zdjęcia znacznie odbiega od naszych oczekiwań). Podobnie dzieje się w przypadku drukowania obrazu.